🔴 रत्नागिरी स्टेशनला गाडी थांबली आहे
शांत निवांत, हिरव्यागार कोंदणात,
रत्नागिरी स्टेशनला गाडी थांबली क्षणात.
नारळी पोफळीची झाडं डोलती वाऱ्यावर,
मावळत्या सूर्याची लाली पसरली अंबरभर.
गार वाऱ्याची झुळूक अंगाला बिलगते,
मातीचा सुगंध, मन मोहून टाकते.
दूर क्षितिजावर सागर निळा दिसतो,
येथे थांबल्यावर थकवा सारा विसरतो.
कुणी उतरतो, कुणी नवीन चढतो,
प्रवासाचा हा क्षण, हृदयात घर करतो.
शिट्टी झाली, गाडी हळूच निघाली,
रत्नागिरीची आठवण मनात राहिली.
🔴 ये आले आले, फेरीवाले आले!
चहा-कॉफीचा सुगंध घेऊन, वडे गरमागरम.
झोपलेल्या डोळ्यांना जाग आणायला,
भुकेल्या पोटाला शांत करायला.
गरमागरम चहाचा घोट,
कॉफीचा सुगंध दरवळतो ओठोओठी.
कुरकुरीत वडे, चटणीसोबत,
प्रवासाची मजा द्विगुणित करतात.
घाईगडबडीत प्रवासी घेतात,
पैसे देऊन पुढे निघून जातात.
फेरीवाले पुन्हा हाक देतात,
"चहा-कॉफी-वडे, घ्या हो, आले!"
🔴 गाडीत गर्दी होऊ लागली,
माणसे जागा शोधू लागली.
धक्कामुक्की सुरू झाली,
बसण्यासाठी धडपड झाली.
मधेच आला बिर्याणीवाला,
मोठ्या आवाजात तो ओरडला,
"गरमागरम बिर्याणी घ्या हो!"
पण गर्दीत त्याला कोण घेणार होता?
कुणी त्याला ढकलले,
कुणी दुर्लक्ष करून पुढे निघाले.
बिचारा बिर्याणीवाला,
गर्दीत एकटाच उभा राहिला.
🔸 रेल्वे प्रवास: एक अनुभव
रत्नागिरी स्टेशनला गाडी थांबली होती,
शांत, हिरव्यागार कोंदणात ती विसावली होती.
नारळी पोफळी डोलत होती वाऱ्यावर,
एक वेगळीच शांतता पसरली होती अंबरभर.
"चहा-कॉफी-वडे!" ओरडत आले फेरीवाले,
त्यांच्या आवाजाने प्रवाशांना जाग आणले.
गरमागरम चहाचा घोट, वड्यांचा कुरकुरीत घास,
प्रवासाची मजा वाढवणारा तो खास क्षण होता.
गाडी सुटली आणि गर्दी वाढू लागली,
जागा शोधण्यासाठी धडपड सुरू झाली.
"बिर्याणी घ्या हो!" ओरडत आला बिर्याणीवाला,
पण गर्दीच्या रेट्यात त्याला कोण घेणार होता?
रात्र झाली, मी झोपण्याचा प्रयत्न करतोय,
डोळ्यांना काही केल्या झोप येईना.
समोरच बायको शांत झोपलीय,
तिला पाहून मनात थोडा हेवा येतोय.
गुड्डी आमची अजूनही पत्ते खेळतेय,
हसण्याचे आवाज कानी येतात.
उर्मी झोपेतून उठून पाहत राहते,
तिच्या आवाजाने शांतता भंग होते.
असा हा रेल्वेचा प्रवास,
अनेक रंगांचा, अनेक क्षणांचा.
कधी शांत, कधी गोंगाटाचा,
आठवणीत राहणारा हा अनुभव जीवनाचा.
प्रवास डोहाळे जेवणाचा,
तुषार आणि तन्वीला भेटण्याचा.
गाडी झाली लेट लेट,
खाल्ली जेवणाची जादा प्लेट.
आता झोपी जायचे आहे,
ट्रेनचा आवाज सोबत आहे.
मध्येच बोगदा येतो आहे,
आवाज मात्र वाढतो आहे.
आलेली झोप जाते आहे,
जागे राहणे होते आहे.
*पाहुणा घरी येणार, येणार गं,*
आनंदाची चाहूल घेऊन येणार गं.
एका घरची सून, आता होणार आई,
नव्या जीवनाची, ती करणार ग्वाही.
छोट्या पावलांचा, आवाज घुमणार,
घरात चैतन्याचा, झरा वाहेल खरं.
डोहाळे लागले तिला, गोड गोड,
अंगावर मायेची, उबदार शाल.
गर्भात वाढतंय बाळ, गोंडस रूप,
आईच्या ओठांवर, हसू निवांत.
बाळाच्या येण्यानं, घर भरून जाईल,
आजोबा-आजीचं, मन मोहून जाईल.
नात्यांची वीण, अधिकच घट्ट होईल,
प्रेम आणि आपुलकीनं, सारं जग फुलेल.
कधीतरी कळेल, आईपण म्हणजे काय,
नव्या जबाबदारीचा, अनुभवही नवा.
तरीही आनंदात, ती मग्न राहील,
लवकरच बाळ, कुशीत येईल!
*ट्रेनचा खडखडाट सुरू,* ताल धरी मनात,
मी मात्र मग्न, कविता लिहितो शांत.
मधेच कुणीतरी, डब्यात शिरले अलगद,
मला वाटलं टीसी असेल, येईल तिकीट बघत.
पण नव्हे नव्हे, एक युवती आली होती,
नजरेत तिच्या शोध, ती सीट शोधत होती.
वरची सीट रिकामी आहे का, विचारू लागली,
मी म्हटलं, हो गं, 70 नंबर रिकामी आहे.
तिने मला थँक्यू म्हटले, चेहऱ्यावर समाधान,
आल्या पावली निघून गेली, काही न बोलता, क्षणभर.
माझ्या मुलीच्या वयाची होती ती, निरागस, शांत,
कुणीतरी रिकाम्या सीटवर येऊन बसावं,
एवढीच माझी इच्छा होती, मनातल्या मनात.
ट्रेन धावत होती पुढे, तिच्या आठवणींसोबत,
माझी कविता पूर्ण झाली, तिच्या येण्याने, नकळत.
🔴 *प्रवासाची धांदल*
वेल वेल पण वेल,
गाव आलं पनवेल.
लोकांची उतरण्याची घाई,
आमची सामान जवळ करण्याची घाई.
कधी येईल ठाणे,
योजतो मनात बाणे.
पुढच्या प्रवासाची चाहूल,
मनात हुरहूर, डोळ्यातून पाहूल.
प्रत्येक स्टेशन एक नवी गोष्ट,
आठवणींची जुळते मनात कोस्ट.
रेल्वे धावते, थांबते, पुढे सरकते,
जीवनच जणू यातून प्रत्यंतर भरते.
🔴 *ठाणे कधी येणार?*
गाडी सुटली ठाण्याच्या दिशेने,
स्पीकरमधली बाई ओरडली,
"पुढील स्टेशन... लक्ष द्या...".
झुक झुक गाडी म्हणाली,
ठाणे लवकर येईल म्हणाली.
आम्ही आपली वाट बघतोय,
डोळे लावून खिडकीतून पाहतोय.
डोंबिवली आमची वाट बघतेय,
घाईघाईने घराकडे ओढ लागतेय.
प्रत्येक सिग्नल, प्रत्येक थांबा,
मनात उत्सुकतेचा लांबतोय खांबा.
कधी एकदा उतरेन, घरी जाईन,
डोंबिवलीच्या कुशीत विसावेन.
प्रवासाचा हा खेळ निराळा,
प्रत्येक क्षणी असतो काहीतरी सोहळा.
ठाणे येवो किंवा डोंबिवली,
मनातील घराची ओढ कधी न सरली.
सात तासांचा प्रवास, वाट लांबली फार,
*'आले, आले ठाणे आले',* मन करतंय विचार.
गाडी चाले हळू, प्रत्येक क्षण एक ओझं,
कधी एकदा भेटतो, हाच प्रश्न मनात गाजे.
तुषार आले, भावोजीही निघाले सोबत,
आम्हाला न्यायला, प्रेमाची ती सोबत.
पण अजूनही नाही आले ठाणे, काय हा विलंब?
डोळे लागले दाराकडे, संपेल का हा दंभ?
प्रतीक्षेचे क्षण, मोठे झाले कितीतरी,
आतुरतेने वाट पाहतो, कधी भेट होईल खरी.
ठाणे आले की मग, सुटेल हा ताण,
तुषार आणि भावोजींसोबत, प्रवास होईल छान.
रेल्वेच्या डब्यात, प्रवास चाले,
आई आणि लेकी, गप्पांमध्ये रंगले.
एकटी मुलगी, फोनमध्ये गुंग,
दुसरी खेळात, आईच्या कुशीत दंग.
टिटवाळ्याला बसलो आम्ही सारे,
शांत निवांत, सोडून कामाचे वारे.
निसर्गरम्य परिसर, मनाला भावे,
दूर शहराच्या गर्दीतून, इथेच राहावे.
मंद वारा सुटतो, झाडे डोलती,
माणसांचे सूर, कानी घुमघुमती.
ताईकडची ओढ, इथेच लाभे,
टिटवाळ्याला बसून, मन शांत राहे.
अहो सारे या, जेवायला बसा,
गरमागरम वाढतोय, वास घेता रसा.
चिकन बिर्याणी चा सुगंध दरवळे,
दाणेदार भात, मसालेदार चटकन मिळे.
व्हेज बिर्याणी पण तयार आहे खास,
भाज्यांची चव, तृप्त होई श्वास.
जे जे हवे, ते ते घ्या पोटभर,
आजचा दिवस आहे, फक्त खाण्यासाठी, निरंतर!
अंगत पंगतीत जेवण,
घर भरले हसण्याने.
भात-आमटीचा सुगंध,
मने जुळती प्रेमाने.
खाली बसून सारे,
पंगतीला लागले.
गप्पांचे सूर मिसळले,
आनंदात न्हाले.
चेहऱ्यावर हास्य,
तृप्तीचे समाधान.
अशा जेवणाची गोडी,
खऱ्या अर्थाने पावन.
घरात जमले सारे,
रंगला पत्त्यांचा डाव.
हसणे खिदळणे चालले,
विसरून सारे ताण.
एक जिंकले, कुणी हरले,
पण मजा काही कमी नाही.
खेळात रमले सारे,
आनंदात डुंबून राही.
हातात मेहंदीचा सुगंध दरवळला,
रंग पानांचा अलगद ओघळला.
एक सुंदर नक्षी उमटली हळूवार,
जणू फुलांनी केली पानांची नटाई.
कुपीतून निघे काळा गोंद,
हातावर उमटे नक्षीचा आनंद.
बारीक रेषांनी आकार घेतला,
सौंदर्याचा नवा अध्याय लिहिला.
लहानग्या हातावर ती काढते मेहंदी,
प्रेम आणि आनंदाची ही गोड साद.
वेड लावते या कलाकृतीचे काम,
मनात भरते सुखाचे धाम.
हातावर सजली मेहंदी,
कलाकुसर ती किती मोहक!
एक हात भरला नक्षीने,
दुसऱ्यावरी शुभ लाभ मंगल!
नक्षीदार वेलबुट्टी,
कमाने सजले बोट.
पारंपरिक कला ती,
मनात भरते गोड.
मेहंदीचा रंग चढेल,
सुगंध तिचा दरवळेल.
प्रत्येक रेषा बोलते,
आनंद आणि उत्साहाचे बोल.
Comments
Post a Comment